Μέσα από μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη η διακεκριμένη κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια και διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αννα Κανδαράκη μιλά για την κατάρριψη των ταμπού και την απενοχοποίηση της επίσκεψης στον ψυχολόγο και εξηγεί πώς από τον φόβο και τον ενταφιασμό των συναισθημάτων περάσαμε στο «χρειάζομαι» βοήθεια.
Το να σπάσει κάποιος τη σιωπή του και να μπορέσει να «ξεκλειδώσει» την ψυχή του στον ψυχολόγο δεν είναι σημείο αδυναμίας και τρωτότητας, αντίθετα είναι ένδειξη δύναμης και ωριμότητας. Και η διαδικασία, το ψάξιμο στο βάθος του πεδίου της ψυχής του, για να το ανακαλύψει, να δει τις ανάγκες του, να επουλώσει τις πληγές του, με τη βοήθεια του ειδικού, απαιτεί ένα «ξεβόλεμα», όπως κάθε διαδικασία αλλαγής και εξέλιξης. Αλλωστε, ο ψυχολόγος θα μπορέσει να τον βοηθήσει μόνο όταν ο ίδιος έχει αποφασίσει συνειδητά ότι θα του επιτρέψει να τον βοηθήσει.
Για χρόνια οι άνθρωποι μάθαιναν να πονάνε αθόρυβα. Να κρύβουν την ευαλωτότητα σαν να ήταν ελάττωμα. Οι κοινωνίες, όμως, ωρίμασαν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως η ψυχική οδύνη δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα, αλλά ανθρώπινη συνθήκη…
…διαβάστε αναλυτικά την ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο παρακάτω link: